Hayatımın En Güç Sınavı.
Bugüne kadar çok sınavlara girdim çok öğrencileri sınav yaptım, ama en büyük sınavımı 10 yaşındaki Cerabral Palsi rahatsızlığı olan kızım ile yaşıyorum. Onunla doğduğu günden beri öyle bir yolculuğa çıkmışız ki hem artık varışı görmek istiyorum hem de bana ve aileme öğrettiklerinden dolayı bu yolculuk hiç bitmesin istiyorum.

Ben bir öğretmenim ama kızım benim en büyük yaşam dersimdir. İlk kez bu rahatsızlık ile tanıştığımızda doktorunu bulacağız ilacını alacağız ve bitecek diye düşünürdüm. Bitmedi, bir yıl geçti iki yıl geçti ve on yıl oldu. Bu on yılın içine birkaç on yılı daha sığdırdım. Çünkü insanım. Gecelerin hiç sabah dönmeyeceğim anlarım oldu, nerede ise tüm annelerden daha dik durduğumu düşündüğüm harika günler de yaşadım. Ama kızım çok sevmek yetmedi. Ona bir hemşire bir doktor bir Pedegog da olmaya çalıştım, o anlarda belki de sadece annesi olmayı unuttum. Ama kızıma mutluluğu sosyal olmayı ve hayatı sevmeyi öğrettim. O öğrenirken ben öğrendim. “Hata” ağacım çok meyveler verirdi, artık güneş daha çok “doğru” ağacımın meyvelerini olgunlaştırıyor diye düşünüyorum. Ailece bilinçlendikçe mutlu oluyorum. 

Cerebral Palsi’yi tanıdıkça nasıl davranacağımı daha iyi anlıyorum. Sadece on yıl değil, daha ne kadar yıl geçse de doğru hareketi öğrenme derslerimizin bitmeyeceğini, bunu bir yaşam tarzı olarak içimize mutlu bir şekilde sindirmemiz gerektiğini biliyorum. Her gün her gerektiği saatte hiç sıkılmadan sürdürmemizin, kızıma olumlu yansımalarını gördükçe aynaya baktığımda anne ve insan olarak yüzümü daha rahat karşılıyorum, o zaman gece daha rahat uyuyorum. 

Fizik tedavinin kızımın üzerindeki inanılmaz etkisini gördükçe ilacımızın ne olduğunu anlıyorum, ama böyle bir yolculuğun yalnız anne ile tam başarı sağlayamayacağını görüyorum. Biz aile olarak eşimle ve beş yıl aramıza katılan oğlumla birlikte bir ekibiz. Öyle bir ekibiz ki vizyonumuzu her geçen gün daha da yukarı çekmeye çalışıyoruz. El yordamı ile bu işin aşılamayacağını biliyoruz, uzmanlarımıza çok güveniyoruz, onlar bizim bu yolculuğumuzdaki en değerli refakatçilerimiz. Şu anda birlikte yol aldığımız uzmanlarımıza çok inanıyorum bu güven benim güneşi olmayan bir sabaha bile aydınlık uyanmamı sağlıyor. Kızım çok seviyor ve önemsiyorum, onun da bu yaşam yolculuğunu rahat bir koltukta mutlu ve sağlıklı sürdürmesini istiyorum. Bunu her kayan yıldızda dilek tutan çocuklar gibi yüreğim pırpır ederek istiyorum.

Kızım daha sağlıklı attığı her adımda payı olan yeryüzündeki herkese ve her şeye minnet duyuyorum. Bu anlam da kendimi de önemsiyorum. 

Bütün bizim gibi yaşayan ailelere de şu yaşamın içinde kurtularak denize geri atılan deniz yıldızı güzelliğinde şans diliyorum.